Op dit werk is een optie tot 7 maart 2009
Gouache is fraai ingelijst in zwaar, zwart houten lijst achter passe-partout en glas. Opname van dit werk is gemaakt in de verpakking dus vertoont reflecties die niet in het origineel zitten. Schilderijen van de bekende Leidse kunstschilder en beeldend kunstenaar Jacob Kanbier bevinden zich in de collectie van HM Prinses Juliana, ZKH Prins Willem-Alexander, HKH Prinses Maxima, Gebouw van de Eerste Kamer aan het Binnenhof in Den Haag, het Stedelijk Museum de Lakenhal te Leiden, Wim Kok, Hedy d'Ancona, Kunsthandel Aaartnl, Roxenart, Galerie Artxel, RitsArt Maassluis, Galerie Changes Design, Deckers, Reco, Galerie Veldpape, Art4all, 10 voor kunst, ArdoArt, Entartic, The Gallery Donkersloot, Joem, Fmj4art, ArtOlive, Galerie Beeldkracht, www.galerie.nl, Amadeus Art, Rob Kamphues, Felix Rottenberg en vele moderne kunsthandels en galeries in Nederland. Wat is een Gouache?: Een gouache is een op waterverf gebaseerd schilderij waarbij de ondergrond niet meer zichtbaar is, dit in tegenstelling tot een aquarel. De dekkende eigenschap van gouache in eigenlijke zin wordt verkregen door de waterverf te mengen met een dekkend wit. Vroeger was dat kalk vermengd met Arabische gom; vanaf het midden van de 19e eeuw zinkwit of lithofaan. De verfsoort wordt ook wel plakkaatverf genoemd. Plakkaatverf wordt alleen op papier gebruikt, omdat het niet hecht op andere ondergronden. Het woord gouache komt van het Italiaanse guazzo, dat oorspronkelijk een heel andere techniek aanduidde: het schilderen met olieverf op een tempera-ondergrond. De term gouache in de huidige zin stamt uit de achttiende eeuw van Frankrijk, maar de techniek wordt al sinds de zestiende eeuw toegepast bij het schilderen van schilderijen; nog veel eerder werden in de miniatuur kunst handschriften met dekverf verluchtigd. In de 18e eeuw werd gouache veel gebruikt in een gemengde techniek samen met pastel of aquarel — maar ook industrieel bij de productie van behangselpapier. Vanaf het eind van de 19e eeuw wordt ook zelfstandige plakkaatverf in allerlei kleuren verkocht, zoals de naam al aanduidt oorspronkelijk om plakkaten, affiches, te schilderen. Het Engelse poster paint of poster colour verwijst hier ook naar. Het bindmiddel is meestal dextrine, soms ook het watervast op drogende caseïne. Vroeger waren de pigmenten erg goedkoop en dus weinig lichtecht. De techniek werd vooral gebruikt om vergankelijke werken te scheppen; behalve posters ook illustraties, decoraties en decors. Vandaar de ook wel gebruikte naam decoratie verf. De laatste jaren worden ook duurdere typen vervaardigd met lichtechte pigmenten. Toch is het aantal kunstenaars dat de techniek voor hoofdwerken gebruikt vrij gering. Plakkaatverf schilderijen zijn tamelijk kwetsbaar. De meeste verfdozen voor kinderen bevatten echter plakkaatverf. Gouache verf droogt mat op en veel lichter dan het er uitziet als het nog nat is. Het is daarom uitermate moeilijk om eenzelfde kleur te mengen. De reden hiervoor is dat de pigment concentratie erg hoog is. Dit betekent ook dat de verf film niet sterk door het bindmiddel beschermd wordt en daarom snel verkleurt. Droge plakkaatverf vertoont ook snel barsten als het te dik wordt aangebracht. Een verdikkings medium kan hiertegen gebruikt worden; er bestaan ook aparte plakkaatverf vernissen. Deze methoden doen wel afbreuk aan het typische matte karakter van de techniek. Een bekende schilder die ook werkte met plakkaatverf was J.M.W. Turner. Hij gebruikte het op gekleurd papier. |
|
